Zonder eten naar bed

Als kind was het het ergste dat me zou kunnen overkomen: als ik weer eens iets had gedaan waar mijn ouders niet zo blij mee waren, dan waren er een aantal mogelijkheden. Om te beginnen was er de gang. De koude, kille gang zonder licht, waar je verplicht de tijd en rust moest nemen om de zonden te overdenken. Verschrikkelijk natuurlijk, maar de gang was eindig. Op het moment dat je je zonden had overdacht, zo ongeveer 3 minuten nadat het gangvonnis was uitgesproken door mijn ouders, was alles wel weer okee en na een welgemeend excuus werd het daar in de meeste gevallen bij gelaten.

Op het moment dat het ECHT bont gemaakt werd, dan was er echter nog een martelinstrument: zonder eten naar bed. Dat was natuurlijk duidelijk erger dan even naar de gang, want naar bed was tot en met de volgende ochtend. Als je niet eet dan ga je dood, dus wat dat betreft was het elke keer een klein beetje sterven.

Sinds afgelopen vrijdag zit er echter een nieuwe dimensie aan zonder eten naar bed. Als je aankomende chef een feestje geeft op het werk, dan kun je natuurlijk niet weigeren. Als dat feestje dan later en later wordt, dan komt er een punt dat je over de honger heen drinkt. Dit besef je je natuurlijk niet vanwege de alcohol, en die paar bitterballen en vlammetjes met hete saus zetten in de ogen van een benevelde geest genoeg zoden aan de dijk.

Gelukkig kruipt het bloed waar het niet gaan kan. Al zingend op de fiets, terwijl alle cafe’s in de buurt al waren gesloten, zag ik in de verte een gezellig ogend en totaal niet irritant knipperend TL-licht mij tegemoet komen. De lokale shoarmaboer bleek nog geopend, en voor het luttele bedrag van 10 euro (iz niet doer!) werd de leegte vlak onder mijn borstbeen gevuld met eersteklas kwaliteitsslachtafval op een gaar oud broodje dat meer weg had van een ouwe schoen. Zonder eten naar bed? Ik dacht het niet!