Afgelopen week stond in het teken van niets. Totale afwezigheid van alles. In de afgelopen week heb ik echt niks gedaan, het schrijven van deze log is waarschijnlijk het meest constructieve ding waar ik me deze week toe heb kunnen zetten. Maar hoe weinig moet je eigenlijk doen zodat je het nog niets kunt noemen? Aan het einde van de dag was het standaard antwoord op de vraag:“Wat heb je gedaan vandaag?” weer “niets”.
Vreemd eigenlijk dat niets niets is. Tenslotte hebben ze er wel een naam aangegeven, en dat maakt het indirect toch wel iets. De dikke van Dale geeft voor niets 3 betekenissen: (1) Het niet zijn en het niets zijn (2) geen enkel ding, geen enkele zaak (3) allerminst, zie ook niks. Ik was het wel afgelopen week, en ik ben zelfverzekerd genoeg om te zeggen dat ik niet niks ben, (1) valt dus al af. Het is volgens mij onmogelijk om geen enkel ding te doen, aangezien slapen een activiteit is, dus (2) valt ook af. De laatste is eigenlijk niets zinnigs over te zeggen, en dat gaat dan om niets in de betekenis van optie (2).
Nietzsche kwam er al mee een aantal jaar geleden. De filosofische visie van het nihilisme: het bestaan heeft niet alleen geen betekenis, doel, kenbare waarheid of waarde, maar er is ook geen betekenis of doel aan te geven. Dat klinkt behoorlijk depressief, maar aan de andere kant had afgelopen week niets doen eigenlijk geen betekenis of doel. Kenbare waarde misschien wel, maar zeker niet meer dan een week waarin ik wel iets gedaan heb.
De kwantummechanica twijfelt ook nog steeds aan het bestaan van niets. Waar er vroeger van uitgegaan werd dat er tussen individuele gasatomen niets aanwezig was, heeft Heisenberg dit ook aardig onderuit gepostuleerd met zijn onzekerheidstheorie. Dit stelt dat van een deeltje nooit de energie en positie tegelijk precies bekend kan zijn. Dit betekent ook dat de energie van het vacuüm niet nul kan zijn, met andere woorden, er kan altijd een deeltje aanwezig zijn. Uit het niets ontstaan spontaan deeltjes en deze vernietigen elkaar weer. Maar hoe kan niets spontaan iets worden? Door er betekenis aan te geven?
Niets zeggen geeft stilte, maar een stilte zegt vaak meer dan 1000 woorden. Niets kan daardoor functioneel zijn, maar op dat moment wordt er een betekenis aan gegeven, en doorbreekt het het niets zijn. Uiteraard worden boodschappen op meerdere manieren overgebracht, lichaamstaal, houding, gezichtsuitdrukkingen, noem maar op. Maar ook het ontbreken hiervan geeft weer een boodschap door. Hebben mensen een bepaalde referentiewaarde voor niets? Muizen in ieder geval niet, deze week zijn er al 5 muizen gestorven door een muizenval met niets er in.
Wat ik hiermee wil zeggen? Waarschijnlijk compleet niets, maar niets blijkt persoonlijker dan gedacht. Gelukkig stond er in de dikke van Dale ook nog een betekenis van niets doen (het; nietsdoener) – volkomen passiviteit. En dat was mijn afgelopen week nou ook weer niet. Gelukkig maar, ik was al even bang dat ik niets gedaan had..
Elke
Pete Murray
In de bus werd er een beetje onwennig kennis gemaakt met alles en iedereen. Het viel eigenlijk meteen al op dat alle soorten en maten geneeskundestudenten vertegenwoordigd waren, van eerstejaars groentjes tot laatstejaars stoere mannen. Dit feit gecombineerd met bier en temazepam moest dit een fantastische busreis gaan worden. Husk maakte er dit jaar eerder dan verwacht een potje van, want om 19:00 werd er besloten om niet bij een gezellig restaurantje net over de Nederlandse grens te gaan eten, maar bij de gezellig neongeel verlichte MacDonalds. Een voordeel is wel dat daar alles hetzelfde smaakt, dus lastige keuzes waren er niet om te maken. Voor het eerst in mijn leven had ik overigens een Nederlands sprekende bediende bij de Mac, tenminste, als je dat taaltje dat ze spreken in Limburg Nederlands kunt noemen. Buschauffeur Stef zette een film op waar anatomiekoning Piet Hoogland himself enorm van had kunnen genieten als hij mee was geweest, maar dit heb ik alleen van horen zeggen want de benzodiazepine-cocktail sloeg in als een bom en toen ik mijn ogen weer open deed was het 7 uur ’s morgens. Overigens gaan er geruchten dat er deze nacht 3 kinderen zijn verwekt…. en ik was het niet!!!
Aangekomen in Pra Loup deden de Huskdames weer aardig hun best om het ons zo onaangenaam mogelijk te maken. De sleutels waren nog niet geregeld en grotendeels kwijt, ze hadden voor niemand een skipas, de kamerindeling moest veranderd worden, en toen niet, en toen weer wel, en toen weer niet. Uit pure narigheid hebben we toch maar een skipas voor een dag gekocht, de pistes lagen er namelijk behoorlijk goed bij. Na een eerste dagje inkomen waren wij keurig om 16:00 uur bij het lakendepot, zoals afgesproken met de lieftallige dames van Husk. Zonder sleutels konden we echter geen lakens huren, en de sleutels kwamen rond 18:00 uur dus moesten we ons nog zo’n 2 uur zien te vermaken. O ja, of we de lakens ook nog even wilden betalen. Gelukkig was schelden gratis, en in combinatie met ontbijtkoek en Beerenburg werd het toch nog gezellig. De sleutel van het mannenappartement (+ Chandani) kwam er eindelijk aan, zodat de rest van de mensen die nog geen sleutel hadden in ieder geval warm konden wachten. Het plaatselijke gerstennat met draaidopflesjes werd opgepikt uit de supermarkt, en alle frustraties namen recht evenredig af met de alcoholintake. Ik snap dat ze bij Husk voor dit soort baantjes niet de meest intelligente mensen hoeven aan te nemen, maar ik zou eigenlijk nooit 3 medewerkers waarvoor ze subsidie ontvangen de leiding geven over een compleet gebied.
De eerste echte officiële dag hebben we de hele dag sneeuw gehad. En met sneeuw bedoel ik ook echt sneeuw, de teller bleef steken op 40 cm verse poeder! In combinatie met de zonnige weersverwachting voor de rest van de week leken de omstandigheden dus bijna perfect. Werkt prima, die SMS-weerservice van Piet Paulusma (“ZON AAN” naar 3434)! De wintersportervaring liep uiteen van mensen die het voor de eerste keer deden tot mensen die op hun 2e voor het eerst op ski’s stonden, dus voor iedereen was er wel een vergelijkbaar ski/snowboard maatje te vinden. Uiteraard moesten we er wel voor zorgen dat er genoeg gedronken werd, als je zo ingespannen bezig bent verlies je tenslotte veel vocht. De oplossing hiervoor werd snel gevonden in de vorm van een heerlijke fles Jägermeister op de piste en het inmiddels legendarisch geworden “biertje half-viertje” dat voor de gelegenheid was geïmporteerd uit St. Sorlin. 
Het biertje half-viertje in restaurant Clos du Serre was sowieso het podium voor veel legendarische dingen. De vogeltjesdans in een kippenpak, lekker hossen en lomp meezingen op Nederlandstalige muziek, halve liter pullen bier, de geboorte van het lied van de week en paracetamol snuiven met een biljet van 50 euro.
mannenappartement (+ Chandani), maar aan het einde van de week had eigenlijk iedereen deze schitterende plaat in zijn of haar hoofd. Het hoogtepunt was toch echt dat we deze fantastische plaat zelfs uit de kelen van Nederlanders hoorden die niet eens met ons mee waren. Uiteraard kwam ook het standaard nijlpaardenlied weer naar boven, maar dit bleek slechts een liftklassieker.
’s Avonds viel het gebied toch behoorlijk tegen. Er was geen enkele leuke bar of café, wat toch eigenlijk essentieel is als je met een groepje studenten naar een wintersportplaats gaat. In het smethuis “Copacabana” werd een minderwaardige vervanger gevonden, een discotheek met belachelijk hoge bierprijs, vervelende Fransen (en één leuke met een groene pet als ik bepaalde vrouwen moet geloven). Maar ja, oude volkswijsheden gaan ook hier weer op, wie meer begeert dan hem betaamt, mist dikwijls wat hij had geraamd, en wie zijn grens haalt met drank weet dit alleen de volgende morgen. Om een lang verhaal kort te maken: er werd gefeest, gedanst, gesprongen, gedronken en gezoend alsof onze lever en vanaf hing. (Lever was een typfout, toen moest ik lachen en heb ik het laten staan…sorry!) Bij gebrek aan een normale kroeg is er één avond feest gevierd in ons appartement. Eigenlijk was de bedoeling dat we een beetje door onze vieze drank heen zouden komen, maar iedereen had hetzelfde idee dus hadden we in de ochtend meer flessen drank dan de avond daarvoor. Gelukkig werd dit opgelost met een aantal spelletjes King’s Cup, Shithead, Mexen, Piramiden en Blufpokeren.
Ook absoluut het vermelden waard waren de outfits. Carnaval viel in deze week, en dus was er de opdracht om je zo origineel mogelijk te verkleden. De toiletdames wonnen deze wedstrijd, maar de geruchten gaan dat ze de jury hebben beïnvloed met hun physique. Anoniem commentaar op de outfits:”ik snap niet waarom die vrouwen gewonnen hebben, ze zien er toch altijd als plee-juffrouwen uit?!?” kwam alleen voort uit jaloezie, en de fles Jägermeister was vrij snel op/afgepakt.
Was het dan alleen maar plezier en vertier? Helaas niet, waar gehakt wordt, vallen spaanders, en uiteindelijk gingen we de bus in met één gipsspalk. Beterschap! Uiteraard werd de röntgenfoto uitgebreid bestudeerd, en de orthopedisch chirurg in opleiding bevestigde de distale radiusfractuur, waarvoor hulde. Verder was er in het hele gebied geen enkel stukje kipfilet te krijgen, waardoor wij onder andere Gehakt Siam, Gehakt Tandoori en Gehakt Tonight hebben gegeten. Best wel lekker allemaal, maar uiteindelijk haalt het het toch niet bij pitabroodjes met knakworst en salade.
De laatste avond werd er traditioneel nog even goed doorgezakt, waardoor de allerlaatste dag (o ja, we hadden een extra dag skipas.. kreun) een loodzware onderneming werd. Voordeel was wel weer dat we een extra dag Clos du Serre konden doen, maar Michael Boogerd zou deze dag hebben omschreven als “een dag met pap in de benen”. De conclusie van de laatste dag moet toch echt zijn dat een bevroren sneeuwpop altijd harder is dan een schaambeen zonder pathologische fractuur.
De laatste avond nog even lekker met z’n allen gegeten in een waardeloos restaurant waar ze ook geen kip hadden, en vervolgens de bus in. De busplaatsen waren ook niet zo goed geregeld, en mensen zaten een beetje verspreid door de bus heen, maar uiteraard is er geen probleem dat niet opgelost kan worden met verslavende pillen. Moe maar voldaan (zoals dat dan heet) kwamen we zondag rond een uurtje of 12:00 aan in Nederland. Mijn vader stond al klaar om me op te komen halen, maakte een subtiele opmerking over mijn baard (maar ik had geen toilettas bij me), over mijn alcohollucht (maar ik had geen toilettas bij me), over mijn stinkende was (maar ik had geen toilettas bij me!!) en over mijn bruine kleur met witte skibril-opdruk (maar…! maar…!). Tijd om bij te komen was er niet echt, de volgende dag moest er gewoon weer begonnen worden met een nieuw co-schap. Inmiddels is het nu een week geleden, lijkt het helaas alweer een maand geleden en ben ik nog steeds kapot. Met dit soort dingen is het eigenlijk net als met vlinders: als je op jacht bent en ze probeert te vangen, dan vliegen ze altijd weg, maar als je rustig stil blijft zitten en niet te veel je best doet, komen ze vanzelf bij je zitten…
