Wat een weekend part I: Megala 2008

Afgelopen weekend was er eentje om niet snel te vergeten. De musketiers hadden uitgebreide plannen om er maar weer eens een legendarisch weekend van te gaan maken. Op vrijdag avond vond het Megala plaats, een benefietgala voor medisch studenten. Iedereen was verbaasd toen ze van deze plannen hoorden, tenslotte had/heeft vd S. een gezonde bloedhekel aan verkleedpartijtjes die uiteindelijk toch weer eindigen in bier gooien waardoor je vervolgens weer gedwongen wordt om een retourtje stomerij te nemen.. maar alledrie de musketiers waren aanwezig. Keurig in pak zoals het niet hoort, want om een rokkostuum te huren ging net even wat ver. Het witte pak van de B. compenseerde overigens ruimschoots voor het gebrek aan respect voor de etiquette.

Eerst moest er natuurlijk gegeten worden. De musketiers besloten op te splitsen, vd S. ging uit eten met de vrouw, en de overige soldaten van koning Lodewijk XIII sloten aan bij een ander groepje drinkebroeders om even een flinke boden te leggen. Het concept “betalen-bij-de-deur-en-de-rest-van-de-drank-is-gratis” bleek namelijk in het verleden al een flinke aanslag voor de lever, en dan kan je beter maar goed gegeten hebben. Gezien het feit dat de openingsact gehaald moest worden, gingen we al omgekleed uit eten. Gezien het hoge studenten/alternatieve startende ondernemers gehalte in het restaurant waar vd S. zat zag dit er wel redelijk vreemd uit, maar de serveerster verzekerde me dat ik er goed uit zag met een vlinderdas. Toen we richting de uitgang liepen na het overigens heerlijke eten (hertenbiefstuk is een aanrader!), en Roos vooruit liep naar de deur, kon een van de aanwezige gasten zich toch niet beheersen. Hij trok aan m’n mouw, en fluisterde:”Heeft ze JA gezegd??”, waarop de overige 6 mensen aan de tafel mij verwachtingsvol aankeken. Ik kon uiteraard niet anders dan een beetje quasi-geschrokken terugzeggen dat de vraag voor later op de avond gepland stond, waarop de betreffende gast zich een spreekwoordelijk hoedje schrok. Onder hard gelach van de tafel en het geluid van een intussen vuurrode meneer die excuses stamelde liepen we richting de tram.

Aangekomen op het station van Zaandam was de wachttijd voor de pendelbus gelukkig slechts 5 minuten. Nadeel was echter wel dat we in het gangpad moesten staan, op ongeveer een metertje van de voorruit. Tel daarbij op dat de chauffeur vond dat in Zaandam na 21:00 andere verkeersregels gelden, waardoor hij het kon verantwoorden dat hij met een afgeladen volle bus met 100 km/h (zelf gezien op de teller!) auto’s ging inhalen, en je komt uit op een zenuwslopende heenreis.

Gelukkig had de rest de heenreis ook overleefd, dus er kon eindelijk begonnen worden met bier drinken. Treurig genoeg werd het geschonken in plasticjes in plaats van mooie luxe glazen, maar dat mocht de pret niet drukken. Plastic glazen zorgen tenslotte voor een AJOC-sfeer, en AJOC is briljant. De openingsact van the Party Squad had ik helaas gemist, maar er stonden nog andere topacts gepland dus ook dit was geen ramp. De biertjes gingen prima, en omdat de barman zo traag was ging het ook maar meteen met 4 tegelijk. Als ik er zo nog eens over nadenk, is het eigenlijk vrij knap dat ik maar 1 anti-Duits grapje heb gemaakt over Katarina, de Oost-Duitse gewichtheffer van Buur Ju.

Rond een uurtje of 00:45 begon Bob en de Blue Band, de band die ik een paar maanden geleden met buur J. heb bekeken. Zoals altijd ging het dak eraf, en werden de booty’s flink geshaked. Lekker drinken, lekker dansen en een beetje brallen want we waren in pak: alle ingredienten dus voor een mooie avond. Hier bier bleef komen, en daarna nog maar eentje, en om een uurtje of 5 zaten we moe, uitgeteld en voldaan in de pendelbus terug. Gala’s vallen best mee, het blijkt helemaal niet de grote ramp waar ik me al maanden op had voorbereid. Het was wel laat, dus voetballen zou een ramp worden de dag daarop, maar gelukkig waren er verder geen plannen meer om bier te drinken dit weekend…

Foto’s staan hier