RTL Next Star Of Poker

Misschien liggen hier wel onze kansen?? Meedoen is in ieder geval gratis, dus ik zie niet in waarom er geen slappe poging gewaagd kan worden! De derde start wel over 10 minuten, dus ik moet voor vanavond afhaken aangezien ik hier in het ziekenhuis niets kan installeren.. Bad beat!

Heb je er ooit van gedroomd een tv-pokerster te worden, dan geeft RTL 7 je de kans om die droom waar te maken!

‘RTL Next Star of Poker’ is een nieuwe tv-show van RTL7 waarin beginnende pokerenthousiastelingen in 6 afleveringen onderling gaan uitvechten wie met de eer gaat strijken!

Om je te kwalificeren moet je deelnemen aan een van de RTL Next Star Of Poker online kwalificatietoernooien. Vanuit deze ‘satelliettoernooien’ gaan in totaal 36 qualifiers door naar de tv-show ‘RTL Next Star of Poker’. De opnames zijn op 12 en 13 februari en op 4 en 5 maart 2008 in Amsterdam. Je moet op ten minste een van deze data beschikbaar zijn én uiteraard op 6 maart 2008, de opnamedag van de finale, om deel te kunnen nemen aan de tv-show.

De ‘RTL Next Star of Poker’ kwalificatietoernooien beginnen van 25 januari 2008 tot en met 28 februari 2008 elke dag om 19:35 uur. De beste 12 spelers van elk dagelijks satelliettoernooi spelen vervolgens in een van de online finales op 4 februari of 28 februari. De beste 18 van beide finales plaatsen zich voor een van de opnamedagen op 13 en 14 februari.

Download hier de software om je te kwalificeren (pokerstars.net)

4 uur voor de start van het toernooi kun je inschrijven. Download nu alvast de software, zodat je direct kunt beginnen.

bron: http://www.rtl.nl/games/rtlpoker/home/nextstarofpoker.xml

Wat een weekend part II: Zoefiwoxen!

“vd S! Met de B. hier! Alles goed jongen? Ik vroeg me af of jij vanavond nog wat ging doen, ik begin weer een beetje wakker te worden dus ik dacht aan een paar biertjes ergens!”

“Hee de B, lul! Ik ben gaar, net gevoetbald en dat ging dramatisch. Wel 2-0 gewonnen, maar aan mij lag het niet. De eerste biertjes zijn er wat moeizaam ingegaan, maar naarmate we verder komen gaat het steeds beter. Ik heb al half contact gehad met buur J. Wat dacht je van het volgende: we prikken blind een punt op de kaart in Amsterdam. Vervolgens pakken we onze fiets, rijden we er naar toe, en bij elke kroeg die we tegen komen kopen we één biertje.”

“lijkt me geweldig, uurtje of 21:00 koffie en daarna gaan? ok, tot straks!! Kusje haiii”

Nee he. Ik was net bijgekomen van alle narigheid. Een stemmetje in mijn hoofd vertelt me dat ik het beter niet kan doen, dat ik gewoon een avond vroeg naar bed moet om even lekker bij te slapen zodat ik maandag weer fris naar het ziekenhuis kan gaan. Uiteraard dooft dit stemmetje vanzelf uit, en het plan werd uitgevoerd zoals bedacht. Het einddoel van de rit werd het IJ, en dorstig en vol goede moed stapten we op onze fietsen.

Het begon rustig, cafe the Magpie was gesloten, nachtcafe het Amsterdammertje erg gezellig (bier uit het flesje, rechtstreeks uit de garage omdat het daar altijd zo koud is) en Mikey’s bar had Warsteiner. Bij Mikey’s bar meteen even ingeschreven voor het Texas Hold’em No Limit toernooi van zondag, en vlug door naar Frank in cafe Pleinzicht. Frank had een oud-Hollandsche volkszanger ingehuurd, helaas waren alle liedjes die deze man zong van voor de tweede wereldoorlog en konden we er geen een meezingen. We wisten de sluitingstijd van het IJ niet, dus er werd weer snel doorgefietst. Voordat we bij het Surinameplein waren kwamen we nog 2 kroegen tegen waarvan ik de naam niet meer weet intussen, maar dat zegt dus op zich al genoeg. Gelukkig zaten er op het Surinameplein geen kroegen, en kon er weer aan het kilometer-uurgemiddelde gewerkt gaan worden.

Er werd lang nagedacht over een naam voor dit nieuwe concept. Een kroegentocht was het niet echt, een biertje bij de buren van de buren van de buren van de buren was te lang, en biertje kwartiertje dekte de lading niet. Na lang wikken en wegen werd unaniem besloten dat dit voortaan als “Zoefiwoxen” door het leven zou gaan. Tevens hebben we er een levensdoel bij, we zullen niet rusten voordat dit woord in de dikke van Dale staat. Tenslotte staat lokhomo er ook in..

Terug naar het zoefiwoxen zelf. Na nog een cafe kwamen we een Surinaams cafe tegen, Akwaaba, op de Postjesweg. We werden wat vreemd aangekeken toen we binnenkwamen, maar de reggae lag goed in het gehoor en ook hier werd bier besteld. Regels zijn tenslotte regels. Na uiteindelijk een behoorlijk aantal kroegen vonden wij ons Waterloo in cafe Zeezicht. Dit gezellige Turkse cafe ontving ons erg hartelijk, we kregen zelfs drankjes aangeboden van stamgasten en we kregen Gufte te eten van de barvrouw, een soort pittige vleesrolletjes met sla.. erg lekker! Na de laatste tequila van de stamgasten te hebben opgedronken was het wel weer mooi geweest, en werd de terugreis ingezet. Het IJ was dan weliswaar niet gehaald, maar we hebben later gehoord dat de avond in het IJ erg tegenviel dus we zijn er niet bijzonder rouwig om.

Zondag werd ik dus met hetzelfde gevoel wakker als zaterdag. Fijn, zo’n weekend, wat een narigheid! Na een dagje bankhangen en een bezoekje aan de Decathlon maakten we ons weer op voor een middagje Mikey’s bar, want het pokertoernooi moest worden gespeeld. Na een uurtje of 2 liepen we met de hoofdprijs weer de bar uit dankzij goed spel van Rick. En we hadden zelfs nog nooit Texas Hold’em gespeeld! Kwestie van beginnersgeluk denken we, en de bezoekers van Mikey’s bar denken daar hetzelfde over. Vandaar dat we over 4 weken weer van harte welkom te zijn, ons beginnersgeluk is tenslotte ook een keer op..

Foto’s zoefiwoxen

Wat een weekend part I: Megala 2008

Afgelopen weekend was er eentje om niet snel te vergeten. De musketiers hadden uitgebreide plannen om er maar weer eens een legendarisch weekend van te gaan maken. Op vrijdag avond vond het Megala plaats, een benefietgala voor medisch studenten. Iedereen was verbaasd toen ze van deze plannen hoorden, tenslotte had/heeft vd S. een gezonde bloedhekel aan verkleedpartijtjes die uiteindelijk toch weer eindigen in bier gooien waardoor je vervolgens weer gedwongen wordt om een retourtje stomerij te nemen.. maar alledrie de musketiers waren aanwezig. Keurig in pak zoals het niet hoort, want om een rokkostuum te huren ging net even wat ver. Het witte pak van de B. compenseerde overigens ruimschoots voor het gebrek aan respect voor de etiquette.

Eerst moest er natuurlijk gegeten worden. De musketiers besloten op te splitsen, vd S. ging uit eten met de vrouw, en de overige soldaten van koning Lodewijk XIII sloten aan bij een ander groepje drinkebroeders om even een flinke boden te leggen. Het concept “betalen-bij-de-deur-en-de-rest-van-de-drank-is-gratis” bleek namelijk in het verleden al een flinke aanslag voor de lever, en dan kan je beter maar goed gegeten hebben. Gezien het feit dat de openingsact gehaald moest worden, gingen we al omgekleed uit eten. Gezien het hoge studenten/alternatieve startende ondernemers gehalte in het restaurant waar vd S. zat zag dit er wel redelijk vreemd uit, maar de serveerster verzekerde me dat ik er goed uit zag met een vlinderdas. Toen we richting de uitgang liepen na het overigens heerlijke eten (hertenbiefstuk is een aanrader!), en Roos vooruit liep naar de deur, kon een van de aanwezige gasten zich toch niet beheersen. Hij trok aan m’n mouw, en fluisterde:”Heeft ze JA gezegd??”, waarop de overige 6 mensen aan de tafel mij verwachtingsvol aankeken. Ik kon uiteraard niet anders dan een beetje quasi-geschrokken terugzeggen dat de vraag voor later op de avond gepland stond, waarop de betreffende gast zich een spreekwoordelijk hoedje schrok. Onder hard gelach van de tafel en het geluid van een intussen vuurrode meneer die excuses stamelde liepen we richting de tram.

Aangekomen op het station van Zaandam was de wachttijd voor de pendelbus gelukkig slechts 5 minuten. Nadeel was echter wel dat we in het gangpad moesten staan, op ongeveer een metertje van de voorruit. Tel daarbij op dat de chauffeur vond dat in Zaandam na 21:00 andere verkeersregels gelden, waardoor hij het kon verantwoorden dat hij met een afgeladen volle bus met 100 km/h (zelf gezien op de teller!) auto’s ging inhalen, en je komt uit op een zenuwslopende heenreis.

Gelukkig had de rest de heenreis ook overleefd, dus er kon eindelijk begonnen worden met bier drinken. Treurig genoeg werd het geschonken in plasticjes in plaats van mooie luxe glazen, maar dat mocht de pret niet drukken. Plastic glazen zorgen tenslotte voor een AJOC-sfeer, en AJOC is briljant. De openingsact van the Party Squad had ik helaas gemist, maar er stonden nog andere topacts gepland dus ook dit was geen ramp. De biertjes gingen prima, en omdat de barman zo traag was ging het ook maar meteen met 4 tegelijk. Als ik er zo nog eens over nadenk, is het eigenlijk vrij knap dat ik maar 1 anti-Duits grapje heb gemaakt over Katarina, de Oost-Duitse gewichtheffer van Buur Ju.

Rond een uurtje of 00:45 begon Bob en de Blue Band, de band die ik een paar maanden geleden met buur J. heb bekeken. Zoals altijd ging het dak eraf, en werden de booty’s flink geshaked. Lekker drinken, lekker dansen en een beetje brallen want we waren in pak: alle ingredienten dus voor een mooie avond. Hier bier bleef komen, en daarna nog maar eentje, en om een uurtje of 5 zaten we moe, uitgeteld en voldaan in de pendelbus terug. Gala’s vallen best mee, het blijkt helemaal niet de grote ramp waar ik me al maanden op had voorbereid. Het was wel laat, dus voetballen zou een ramp worden de dag daarop, maar gelukkig waren er verder geen plannen meer om bier te drinken dit weekend…

Foto’s staan hier

hypnose

De ruzie duurde nu al veel te lang, dit was de laatste keer dat ik hier kwam dat was zeker. Eikel, egoïst, dakdekker….het hele arsenaal aan scheldwoorden kwam over mij heen, gevolgd door de reden waarom dit zo zou zijn. Zij wilde emotie, ik zocht naar een oplossing. Misschien wel de typische man vrouw ruzie.

Controle-freak dat ben je! Even was ik stil. Zo’n harde beschuldiging leek het niet, zeker niet na alles wat die avond was gezegd. Boos liep ik naar de deur…dicht rammen of juist gedecideerd dicht trekken?

Zij maakte gelukkig deze moeilijke beslissing voor mij, door me het halletje in te duwen en de deur met een knal dicht te gooien. Dat hij dan niet dicht valt wist ik, ik was hier wel vaker vertrokken. De deur moet aan de klink een klein beetje opgetrokken worden totdat hij in het slot valt. Dit kon onmogelijk met geweld, dus was ik benieuwd of zij hem op zou tillen aan de andere kant. Even bleef ik staan en toen ik de deur in het slot hoorde vallen, stak ik mijn handen in de lucht als Jari Litmanen na een doelpunt. Wat een voetballer.. tweebenig!

Onderweg naar huis raakte mij het amper dat het over was. Het had allemaal te lang geduurd en de bom moest gewoon een keer barsten. Waar ik wel mee zat was het controle-freak… zou het waar zijn? Ik bedoel die bestuursfunctie waar ik zo op kick, gezelschapspellen zijn bij mij ook alleen maar gezellig als ik win, alles wat mij een beetje te zweverig klinkt wijs ik af en gokken is ook alleen maar leuk als je zeker weet dat het wat oplevert. Het doel van de conversatie doet me ook minder dan hem te winnen. Zou ik mij ooit kunnen overgeven?

Ben belde op, of ik nog mee ging naar de Nationale IQ test. Gezellig! een spelletje dat ik alleen maar kan winnen. Ja, maar we moeten eerst gehypnotiseerd worden door Rasta Rostelli. Goed, om mijn controle-drang te testen, of mijn mogelijkheid tot overgaven te trainen zou dit natuurlijk een mooie gelegenheid zijn.

In studio 24 lag ik op een handdoekje op de grond naast R, Ben en Alex en 80 andere deelnemers die o zo graag gehypnotiseerd wilden worden. Spannend!

- Zeg kan jij die ober met dat lange haar eens vragen of ze hier ook koffie serveren ik val zowat in slaap in die horizontale houding.”

- Dat is Rasta Rostelli, lul.

Rasti nam ons spiritueel mee naar de momenten waarop wij kennis hadden vergaard. Na zijn hypnose zouden we meer moeten kunnen weten en minder gestressed moeten zijn. Relax was het zeker. Toen hij met een (toch wel warme) stem zei dat we alleen waren op een eiland met lekker weer, lag ik ook daadwerkelijk op dat strand. Hoezee! Bestel nu uw vakantie bij Rasti Reizen voor gratis een uurtje zonnen op het mooiste eiland…Ok concentreren nu.

Rasti pikte er mensen uit die niet gehypnotiseerd konden worden. Van de 80 zouden 50 man overblijven. Simpel. Gewoon oogjes toe en effe meedoen en ik zit zo in de studio. AAAAAAAALSSS ik in je ogen blaas word je wakkerrrrr en als ik in mijn vingers knip val je dieeeep dieeeep in slaaap. Buiten een paar taalfouten om van die knakker en het feit dat ik niet alles realistisch vond lag ik daar toch wel prima.

Door mijn wimpers zag ik iemand over mij heenbuigen. Ik dacht, hès fèn, effe meedoen en dan gaat hij weer weg. Oogjes open als hij blaast……..een kwak citroensap in mijn mond gooide spreekwoordelijke roet in het eten. Mijn ogen schoten open en een boze Rasti wees mij naar buiten… neeeeeee! In de foyer trof ik een verslagen Rick aan…. tu quoque?

Een illusie armer, een ervaring rijker: mij overgeven aan een ander is nog niet gelukt, weer niet….’s Avonds op de bank toch nog een puntje van euforie: De hypnose groep won als groep de IQ-test en Rasti was natuurlijk het heertje. Totdat bleek dat diezelfde groep vòòr de hypnose veel hoger scoorde. En daar zaten wij dus wèl bij. Gewapend met die wetenschap smaakten de pintjes in Café Pleinzicht ons goed.