Langzaamaan doe ik mijn ogen open. Ik hoor geen wekker, hetgeen inhoudt dat ik uit mezelf ben wakker geworden. Dat betekent meestal niet veel goeds.. Met dichtgeknepen ogen vanwege het felle licht probeer ik een klok in beeld te krijgen. Concentreren lijkt deze ochtend samen te gaan met een versterking van het bonkende gevoel in mijn hoofd. Stug zet ik door, tenslotte had ik spreekuur vanmorgen en ben ik op zoek naar de bevestiging dat ik dit gemist heb. Correctie, dat ik dit ALWEER gemist heb, dit zou de 3e keer worden deze week, en het is pas vrijdag met nog een loodzware weekenddienst te gaan. Om me heen zie ik de stropdas liggen die huisgenoot J. gisteren aan had naar de kroeg. Zijn overige kleren liggen verder verspreid door de woonkamer, maar hij lijkt zelf niet meer in huis te zijn. Het huis, dat overigens inmiddels ons eigendom is geworden, heeft z’n beste tijd gehad. Misschien toch maar eens restauratie overwegen? Dagen waren een stuk simpeler wat dat betreft toen papa H nog eigenaar was.. Waarom lig ik in de woonkamer?
“Terug naar de orde van de dag, concentreer je man!” hoor ik een stem in mijn hoofd zeggen. Ik besluit dat de stem gelijk heeft (as always) en vervolg mijn zoektocht naar een klok. Deze wordt gevonden boven de deur, waar hij eigenlijk al 23 jaar hangt. Vlak onder de klok hangt een inmiddels antiek geworden metrokaart van Amsterdam uit onze studententijd. Schitterend om te zien, hoe lijnen 55 t/m 78 er nog niet opstaan. Het roept wel weer herinneringen op aan het plan dat er ooit was om een Noord-Zuid lijn aan te leggen door Amsterdam. Zonde, dat dat plan gestrand is terwijl er al zoveel belastinggeld in gepompt was.. maar aan de andere kant ook niet zo heel gek als je tijdens de bouw keek hoe traag de vorderingen verliepen..
Ik probeer op te staan om naar onze klok te lopen. Met mijn jarenlange ervaring had ik dit intussen moeten weten, maar bij het opstaan ontstond direct een vrij aanwezige aandrang om het toilet op te zoeken. Met een kleine sprint richting de WC werd dit opgelost. Ik moest terug denken aan afgelopen maandag, toen ik niet voor de pot stond maar keurig gehurkt op 2 knietjes de shoarma van de avond ervoor langs zag komen. We lachten toen nog om een van onze eerste keren dronken, zeker 25 jaar geleden.. Een vergelijkbare situatie, alleen kwam er toen geen shoarma maar nepyoki met perziksmaak. Lachend keken we elkaar aan, de kwaliteit van het brood na een avond zuipen verbetert ook niet door de jaren heen..
Doortrekkend besef ik me dat ik een horloge om heb. Tien minuten over één ’s middags.. als ik opschiet haal ik mijn middagspreekuur nog. Elke keer heb ik me hier tot nu toe uit weten te redden, mede dankzij het feit dat maat H. en ik elkaars verhalen dekken. Het beste plan ter wereld, om samen te gaan wonen en samen in een urologische maatschap te gaan. Het kostte ons een rib uit het lijf, maar dat hadden we er voor over.. en terecht! De toekomst leek zo mooi toen..
Als ik dan toch besluit om mijn spreekuur te gaan volgen deze middag, moet ik me toch echt scheren. De laatste keer dat ik dat deed was tenslotte vorige week. Een hoofd dat vergane glorie uitstraalt kijkt me aan vanuit de spiegel. Als ik dichterbij kom om de nu toch wel donkergeel wordende sclerae te bekijken ga ik bijna onderuit van de geur uit mijn eigen mond. Jammer dat er geen huisgenoten zijn, anders had ik die nog wakker kunnen ademen en dan hadden we weer eens ouderwets gelachen.. Tanden poetsen dan maar.
M’n BMW heb ik moeten verkopen, maar een gespecialiseerd 3e lijns arts gaat natuurlijk niet meer met het OV naar z’n werk. Enigszins gegeneerd stap ik in mijn nieuwe Kia. Wat een lelijk ding is het eigenlijk, maar ik kon ‘m goedkoop overnemen van een patient die wel erg gelukkig was met zijn geslaagde TURP. Koffie zetten? Geen tijd voor, ik moet naar m’n werk.. Brood smeren? Nee ik heb toch geen honger.. maar misschien even snel een glas melk. 
Vanuit de koelkast kijkt een mooie, glanzende, nog zeker voor drie kwart volle fles Glenfiddlich me aan. Ach, melk is voor mietjes! Een klein slokje verhoogt toch de concentratie?
God, wat is het weer druk bij het hoofddorpplein. Zo kom ik er natuurlijk nooit! Dan maar een stukje over het fietspad. Tuurlijk, zal je altijd zien, gaan die fietsers weer stoer doen! Had ik mijn BMW nog maar gehad, dan hadden ze vast niet zo gepraat en geroepen. Met een middelvinger als snelle reactie vervolg ik mijn weg. De eerste middagpatient staat er over 3 minuten, dat moet ik toch halen? Extra gas, doorschakelen, en nog net even door oranje bij het Haarlemmermeerstation, die bus stopt wel.. die bus moet toch echt stoppen nu… STOP! aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah!!
Bezweet schrik ik wakker. Bestaan visioenen uit de toekomst dat toch? Is dit een teken van boven dat ik moet gaan stoppen met het drinken van alcohol? Dat ik mezelf moet gaan afvragen wat nou eigenlijk de normen en waarden zijn in het leven waar ik zelf waarde aan hecht? www.drinktest.nl biedt uitkomst:
U geeft in uw antwoorden ook aan dat u niet van plan bent te minderen. Gezien het aantal glazen dat u per week drinkt, is dat ook niet nodig. Het is in uw geval wel verstandig om minder glazen per keer te gaan drinken. Misschien wegen voor u de voordelen van veel drinken per keer zwaarder dan de nadelen hiervan.
Pfieuw, even voor niets zorgen gemaakt! Als ik opschiet, dan heb ik de trein van 7:07 vanaf Amsterdam Zuid met gemak naar Hoofddorp. Brood smeren? Dacht het wel, heb je gezien hoe duur dat restaurant is daar! Koffie zetten? Zeker weten, geen koffie is geen leven. Hmm, misschien zijn het juist dit soort uitspraken waardoor het mis kan gaan?
Het was weer even schrikken van het felle licht, toen de lampen weer aangingen bij Paradiso. Een avondje Beavis en Butthead kijken was ontaard in een bacchanaal. uhhhh oh yeah!
