Het is het einde van mijn tweede week neurologie. Ik kwam aan hier in het Sint Lucas Andreas Ziekenhuis (SLAZ) en werd voor mijn eerste drie weken ingedeeld op de CVA-kant van de afdeling. Aanvankelijk was ik daar erg blij mee: geen lastig te onderscheiden ziektebeelden als Guillain-Barre, myasthenia gravis, Argyll-Robertson-pupillen, carotico-caverneuze fistels, gedissemineerde encefalomyelitis of posttetanische potentiatie; kortom geen moeilijke woorden.. in ieder geval niet tijdens mijn eerste drie weken. Wat kan er nou lastig zijn aan een beroerte?
Intussen kan ik vertellen dat er heel veel lastig kan zijn aan een beroerte. Onderscheid tussen bulbaire of pseudo-bulbaire oorzaak, corticaal/lacunair/subcorticaal/waterscheidingsinfarct, basilaris hypoplasie of toch carotisstenose: neurologie is over de gehele breedte een vak met een groot arsenaal aan terminologie. Het liefst gebruiken de mensen dan ook zo veel mogelijk moeilijke woorden.. dacht ik. Toen ik op dag 2 van de eerste week gigantisch door de mand viel tijdens de grote visite besloot ik dat de maat vol was. Ik ging studeren hard studeren. En wel keihard.
Na 2 weken behoorlijk veel studeren blijkt het allemaal best mee te vallen. Mensen gebruiken al die termen niet vanwege het stoer doen, maar vanwege het feit dat het anders 5 minuten duurt om een bepaalde stoornis of afwijking te omschrijven. Iedereen is altijd bereid om dingen uit te leggen of te overleggen, en al het personeel is supervriendelijk. Misschien komt het door het leren, of misschien door geluk, maar na de slechte start hier gaat het steeds beter. Af en toe komt er zelfs een goed antwoord uit mijn mond. Aanstaande maandag is mijn eerste dag op de polikliniek, dan zal ik zelf nieuwe patienten moeten gaan zien, compleet met diagnose stellen en beleid maken. Gelukkig heb ik alleen zaterdag dienst, dan kan ik zondag nog 24 uur besteden aan studeren.. Tenslotte is het nog maar 4 weken tot aan het examen.
en JA, tijdens het schrijven van dit stukje heb ik 2 keer het boek gepakt om op te zoeken wat het ook alweer precies was..





De veel naar de zijkant uitwijkende spits van IJsselmeervogels werd goed aangespeeld op een moment waarop de rechtsback van Argon niet op stond te letten. Hij kon weinig anders doen dan deze spits onder uit te schoppen, en met al een gele kaart had hij nog geluk dat hij op het veld mocht blijven staan. Zou het dan voor de 2e keer in 3 jaar verkeerd gaan in de verlenging? De aanloop kwam, het schot was niet eens zo slecht, maar door een magistrale reactie van keeper Eelco Zeinstra werd de bal uit de linkerhoek gewerkt. Het kon nog! In de 2e helft van de verlenging viel de beslissende goal. Tayfur Kahraman, vorig jaar nog topscorer van Argon 1, plaatste een vrije trap in de verre hoek. Door het natte veld gleed deze door, en was de keeper kansloos. Vlak voor tijd kreeg IJsselmeervogels nog wel kansen, maar deze werden door de keeper en spelers van Argon vakkundig van de lijn gewerkt..