Na een lange periode van intensieve voorbereiding was het dan eindelijk zo ver: de doctorandi gingen op vakantie naar het mooie zuiden. Helaas kon musketiers J. niet mee, maar binnenkort komen zijn verhalen vanuit Finland ook ongetwijfeld aan bod. Volgens de laatste berichtgeving is hij al tijdens een wedstrijd uitgeroepen tot MVP, een goede keuze dus om naar Finland te gaan!
Anyway, van tevoren werd deze trip alvast uitgeroepen tot de mannen-met-baarden-surftrip 2008. Zoals elk 
legendarisch avontuur naar Frankrijk tot nu toe (met uitzondering van de busreizen uiteraard) vertrokken we vanuit the beautiful city of Mariahoop. In het blauwe scheurmonster van Gea (waarvoor nogmaals dank!) gingen we richting het zuiden. Voor Tim was dit eigenlijk al 200 km richting het zuiden, maar dit terzijde. Beladen met heerlijke boterhammen met ei van Mandy en de geschikte bandenspanning kon de trip beginnen. Intelligent als wij dachten te zijn vertrokken we op vrijdagnacht. Zaterdag zou tenslotte Zwarte Zaterdag worden, een grote verkeersramp in Frankrijk.. maar daar trapten wij niet in! We gingen keurig om half 11 rijden, en de planning was dan ook om rond 7 uur de laatste pont op te rijden. Optimistisch genoeg hadden we nog bedacht dat als we te vroeg waren voor de eerste pont, we daar alsnog een paar uurtjes slaap konden pakken. Toen we na een uurtje of 5 op de helft van de afstand waren aangekomen leek dit dan ook daadwerkelijk te gaan lukken. Parijs was druk, maar dat is natuurlijk niet zo gek voor zo’n gigantische stad. Rick was alleen vergeten om zijn filekapsel af te knippen, waardoor hij vervolgens alle files wist mee te pakken. Elke keer als Tim ging sturen, ging het keurig met 130 km/h (echt waar mam), en Rick haalde met moeite de 13 km/h. Al met al kwamen we rond 4 uur aan op de plaats van bestemming, hetgeen dus een zuivere reistijd van 16 1/2 uur oplevert. Best waardeloos als je bedenkt dat de afstand nog geen 1000 km bedroeg.
Aangekomen in kampf Ripstar werden we opgevangen door de al gearriveerde gasten die de busreis hadden
genomen. Behalve dat de bus een veel minder stoere kleur had dan ons blauwe beest, hadden zij de bus ook moeten delen met een singles-reis. Gecombineerd met een apparaat waarmee je je iPod op de autoradio kunt luisteren en de geweldige potjes kaarten/Go in de file was de auto toch gelukkig een goeie keuze. Het kampf zag er prima uit, tentjes stonden al opgezet, mooi volleybal veldje erbij en langzaam maar zeker druppelden onze weekgenoten binnen. De uiteindelijke groep mensen bestond uit ongeveer 20 man/vrouw, wat eigenlijk een prima aantal was.
Suus (onze surfchickjuf die op minderjarige jongens valt) zag in rookie Tim een enorm talent, en zette hem bij de surfcrack Rick in de lesgroep. Uiteraard werd groep 1 direct omgetoverd tot het eerste, want verliezen is belangrijker dan meedoen. De lessen waren prima, hoewel er voor Rick misschien wat weinig echt gevorderden aanwezig waren. Sommigen konden de verwachtingen van het eerste niet waarmaken, en werden vervangen door een paar enthousiaste jongelingen uit het tweede, maar vanaf dag 2 had het eerste team een stabiele line-up: Boudewijn, Ewoud, Jermaine, Marcel, Rick en Tim. Helaas geen chicks, maar gelukkig hadden we Suus nog om naar te staren. Uiteraard was dit een kansloze missie, want Ewoud was de enige minderjarige kerel aanwezig en dus ging hij er met onze lerares vandoor. Gelukkig maar, want het Yoga-gedeelte was toch al niet aan ons besteed.
Met de complete selectie (eerste, tweede, derde, staff) zijn we ook nog 2 avonden het bruisende centrum van Soulac-sur-Mer in geweest. In bar Bodega vloeide het bier rijkelijk, en hadden ze pitchers bier voor een schrale 8 euro. Dat je het bier vervolgens in wijnglazen moest uitschenken was slechts een klein minpunt, tenslotte kon je dan stoerder doen over het aantal glazen dat je gedronken had. Deze toko sloot echter al om 2 uur. Na de eerste avond rolden we keurig de taxi in, maar de 2e avond in bar Bodega was toch wel behoorlijk bijzonder. Er kwam namelijk halverwege de avond een band de bar binnen om een paar nummertjes te spelen. Deze dames en heren wisten een aardig feestje te bouwen met hun ska-georienteerde trompetmuziek, en het dak ging er af. Toen we om 2 uur uit de kroeg werden geveegd, ging deze band richting het strand. Met een groepje besloten we de taxi te laten gaan (waardoor we dus uiteindelijk 45 minuten naar de tent terug moesten lopen, kak!) en achter de band aan te zwalken richting het strand. Hier op het strand ging de band met onvermoeibare energie verder, en hebben we nog even een uurtje de benen onder onze dikke lijven vandaan gedanst. Helaas kwam oom Gendarmerie hier met overdreven machtsvertoon een einde aan maken, wat toch niet wegneemt dat het een avond was om nooit te vergeten. Omdat we toch al moesten lopen naar huis besloten we maar om discotheek le Casino in te gaan. Schrale tent, domme mensen, slechte muziek en 6 bier voor slechts 36 euro: alle ingredienten voor een topavond waren duidelijk aanwezig. Vooral Matthijs wist hier te imponeren met zijn briljante 
dansmoves, we wilden allemaal dat we hem waren die avond. Rond 5 uur kwamen we moe maar verrot het kampf weer in.
Aan het einde van de week kon Rick nog beter surfen dan hij al kon, en Tim haalde soms het strand wind-mee-berg-af, en soms ook zonder hulp van de elementen. Op de laatste middag kregen we nog even heerlijke pannenkoeken, die het dreamteam de Bruin/vd Sluis gewonnen had in een heads up potje beachvolleyball tegen het overschatte duo Toussaint/Bartelds. Deze dames hadden besloten dat wij teveel grote praatjes hadden (waar ze gelijk in hebben) en dat ze ons wel even zouden oprollen met een potje volley (waar ze er compleet naast zaten). Twintig minuten verder en een illusie armer dropen de dames na twee sets af, en hadden de heren een heerlijke pannenkoek-maaltijd gewonnen. Dankzij de opmerking “zullen we nog een set spelen voor het voorgerecht?” kwam daar een lekker tomatensoepje met basilicum en een beetje oregano bij, en de Musketiers waren weer gevuld. De soep had geen ballen, maar de zoete smaak van de overwinning maakte dit meer dan goed.
Ook heel bijzonder waren de Vinea-meisjes. Vinea organiseert kampfen voor kinderen onder de 16. Hier komen kennelijk heel veel blonde huppelende meisjes op af, die het niet erg vinden om onder het toeziend oog van 5 uitkaterende ontbijtende mannen eventjes flink trampoline te gaan staan springen in hun net iets te kleine zomerjurkje.. Briljant! Guido had nog een goed idee om ze aan hun haren naar zijn tent te sleuren, helaas heb je hiervoor bij meisjes onder de 16 toestemming nodig van de ouders en ging dit dus niet door. Dit leverde wel schitterende grappen op, waaronder het alleen maar vragen van thuistelefoonnummers i.p.v. 06-nummers, zodat de toestemming alsnog ter plekke gevraagd kon worden, en het uitwisselen van Zeeman-shampoo met een haar erop onder de douche.
Er zijn nog heel veel meer lompe dingen gebeurd, die waarschijnlijk toch alleen leuk zijn als je er bij was. Een grote groep mensen gaat aanstaande weekend naar lowlands, dus daar zal een mooie reunie gaan plaats vinden met Boudewijn, Ruben en Kim. Dames en heren, bedankt voor een topweek, ik heb met volle teugen van 25 cl genoten van afgelopen week!
De terugreis ging trouwens stukken beter, de netto reistijd was 9 uur, toch mooi de helft van de heenreis. Uiteraard zijn er belachelijk veel foto’s gemaakt, deze zijn hier **KLIK**KLIK**KLIK** te vinden. Sterkte, want het zijn er >400!
